| اشعار قرآنی | |
| دوشنبه 16 مرداد 1385 ساعت: 11:47 | |
|
روزي رسول خدا صلي الله عليه و آله و سلم در نخلستاني نشسته بودند و حضرت علي (ع) نيز در خدمت ايشان حضور داشتند. ناگاه زنبور عسلي نزد آن حضرت آمد و شروع به چرخش دور پيامبر اكرم (ص) نمود. در اين حال حضرت رسول به مولاي متقيان فرمودند: يا علي ، اين زنبور قصد دارد ما را ضيافت دهد ، و مي گويد كه مقداري عسل در فلان محل قرار داده ام، اميرالمؤمنين علي (ع) را بفرستيد ، تا آن را بياورد. لذا حضرت علي (ع) رفتند و آن عسل را يافته و در مجلس حاضر نمودند. رسول خدا از زنبور پرسيدند: غذاي شما كه شكوفه تلخ است ، به چه سبب آن شكوفه به عسل شيرين مبدل مي شود؟ زنبور عرض كرد: يا رسول الله، اين شيريني از بركت وجود شماست، چون هروقت كه مقداري شكوفه برميداريم، بلافاصله الهام مي شود كه سه نوبت برشما صلوات بفرستيم وازبركت فرستادن صلوات ، شكوفه تلخ به عسل شيرين مبدل مي شود. منبع: خزينة الجواهر ص 586/ لمعات الانوار، ص 53 يک روز که پيغمبـر در گـرمي تابـسـتـان هــمـراه عـلـي مـي رفت در سـايـه نـخلـستان ديـدنـد کـه زنـبـوري از لانـه خود زد پر آهـسـتـه فـرود آمـد بـر دامـن پــيــغـمـبـر بوسيد عـبـايــش را دور قــدمـش پــر زد بــر خــاک کــف پـايـش صد بوسه ديگر زد پـيـغـمـبـر از او پرسيـد آهـسته بگو جانم طـعـم عـسـلت از چيست هر چند که مي دانم زنبور جـوابـش داد تـا نـام تـورا گــويـم گــل مي کـنـد از نامـت صد غنچه به کندويم تا نام تو را هرشب چو گـل به بـغـل دارم هر صبح که برخـيـزم در سـيـنـه عــســل دارم از قند و شکر بهتر بهتر ز نـبات است اين طعم عسل از من نيست طعم صلوات است اين
آموزگار قرآن !آمـوزگـار قـرآن ! اي گوهـر معـانــي آمـوخـتي ، بــخـوانـم آيات آسماني
در پاي تـخته گفتي قرآن بهار دلهاست سوغاتي از محمد(ص)اين يك كتاب زيباست
آهــــــنگ درس قـرآن آواي مهــــرباني است هر قــــصه قــشـنـــگش سرمشق زندگاني استبا رنج خــــود رسانديما را به گنــج ايـــماناين گنــج از تو دارماين گنج هست قرآن
يــــادت چراغ راهــــم اي شمع جاودانســوز ! تصمـــــــيم دارم آن را خوانم به هر شب و روز رضانباتی
خدايا !خدایا! خدایا! خدایا! نگاهت را از ما دریغ نکن. خدایا! و یاد خودت را چنان در دلمان بنشان که تو از چشممان ببینی و از گوشمان بشنوی و از زبانمان بگویی. خدایا! خدایا! خدایا! خدایا! جز گناه و معصیت نیاورده ایم.شرمساریِ آن روز از هر عذابی دردناک تر است. دستمان بگیر. خدایا! خدایا! پناه بر تو از جهالت دینداران و عداوت دنیامداران. خدایا! خدایا! خدایا! خدایا! خدایا!
گل قرآن شـــب از چشمـــان سبـــز بـــــاغ پـر زد سحـــر عطــــر اذان پـــاشيد هــــر سـو بـــه روي جـــانمــــازي از گــــل ســــرخ نمـــــاز صبـــــح مــــيخــــوانــد پـرستو
نشستــه قطــــــرههــــاي روشــــن آب بــــــه روي گـــــونـــههـايش مثل شبنم دو چشمش آسمــاني خيس و ابريست كـــه ميبــــارد از آن بـــــاران نــــمنـــم
گــــــل قـــــــرآن ميـــــان دستهـــــايش گلـــــي بـــــا برگهــــاي سبـــــز و زيبــا پـــــرستو زيـــــر لــب مــيخـوانـــد آرام دوبـــــــاره ســورههــــاي كوچكــــش را
مهري ماهوتی قرآن منــــم قرآن كتـــــــاب آسمانـــي كه هستم تا قيامـت جــــاودانـــي خدا را در حقـيـقـــت مـن زبانـــم دهم داد سخن آن سان كه دانـي بشــر را ميدهـم بهر سعــــادت به عالم خط و مشي زندگــانـــي منـــم آن مـشعــل راه هدايـــــت هدايت ميكنم با خوش زبـــانـــي به دست مـن بُود نسل بشــر را كليـــــد قفـل اســـــرار نهــــانـــي اساتيــد جهـــــان راه ره نمــودم كه باشـد كار من پرتــو نشــانـــي بري پـي بر رمـــوز كهـكشـانهـــا اگر عمقــي رمــــوزم را بخـوانـــي صحف از متـن من گرديد، كـــامل كه كـل كــاملــــم در كــــاردانـــي نهـم تــــورات را طُهـــر روايــــــت كه از او ميكنـم من پاسبــانـــي زانجيـلـم بُود بـر سينــــه حـــائل ز مريـم هم مــــدال قهرمــــانـــي بخـوان قرآن اگر خواهي بري پي به اجـــرام و كـــرات آسمــــانـــي كليــــد گـنجهـــــاي بـيكـران را منــم در اختيــــــارات رايگـــانـــي مرا از خط و مشـي عتـــرت آموز كه از دانــــائـــي آنـــــان بـدانـــي جدائي من و عترت محـال است كه بيعترت در اين محبس بماني ژوليده نيشابوري
حكمت اشراق جذبة چشم تــو بــا اين دل مشتاق چه كـرد؟ آتش عشق تــو بــا سينــة عشــاق چه كرد؟ از تمــاشـاي تـو بر پاست اگر ولولهاي است كــه شهود تو ـ ببين ! ـ با دل عشاق چه كرد بــا « بلي » گفتن خـود، تــا ابد از روز الست دل، ببين ! با خودش از بستن ميثاق چه كرد! غــرق در حيــرتـي از ظلمت مطلــق بــودم وه ! ببين بــا دل من حكمت اشراق چه كـرد جلوة حسن تــو در صبح تجلي، اي دوست ! چــه بگوييم كه بــا انفس و آفــاق چه كـرد خيــره در پـرتــو الطــاف تــو هستيم هنـوز ميشود بيتو ـ كه شد طاقتمان طاق ـ چه كرد… ؟
مصطفي ملك عابدي
قرآن بخوان … قرآن بخوان ! تمام جهان گوش ميشود غير از تو هر چه هست فراموش ميشود اي شعله شگفت حقيقت ! چراغ درك پيش تشعشعات تو خاموش ميشود محو حراي زمزمه آسمانيات داود هم به محض تو مدهوش ميشود قرآن بخوان ـ صراحت جاري ! ـ كه ناي تو جرعه به جرعه در نفسم نوش ميشود باغيست سمت روشن انديشههاي بكر باغي كه از شميم تو گلپوش ميشود لب باز كن به زمزمه در اين سكوت محض قرآن بخوان ! تمام جهان گوش ميشود مصطفي ملك عابدي
هر سوره آن طنين عشق است و بهار هر جا قسم زمين و ليل است و نهار راهي است فراسوي بشر تا به خدا قرآن كه آرامش روح است و قرار هر قطره كز آسمان چكيد باران شده است هر رود به نام او خروشان شده است هر آيه سبز و روشنش را خواندم روحم چه عجيب عجين قرآن شده بود اي نور و كتاب آسماني، قرآن اي روح و فروغ زندگاني، قرآن خواندم ز تو اين بهار را از توحيد اي هر چه كران ز بيكراني، قرآن مهديه بصيري آثار ارسالی به جشنواره هفدهم
پيام همدليها ، همنواييهاي ما،قرآن سرود عشق و راز همصداييهاي ما ، قرآن كليد گنج اسراسر خدا، مفهوم زيبايي براي من، براي تو ، پيامي آشنا، قرآن بيا تا روشنايي ، تا خدا، تا بينهايتها كه راه آشنايي هاست بيچون و چرا، قرآن چراغ راه تا دروازههاي عشق و بيداري و راه ارتباط سبزدلها با خدا، قرآن زلال جاري نور است در جمع پريشاني قيامت در قيامت ميكند هر جا به ياد قرآن تفاهم،دوستي ، همبستگي، ياري ، مددكاري فراهم ميشود در ساية پيوند با قرآن جهاني را بشارت ميدهد از صلح و آزادي مداوا ميكند درد جهان خسته را ، قرآن چو خورشيد است و مي تابد به راه روشن فردا در اين درياي جوشان اين پم بيانتها ، قرآن زهرا صفائي اثر برگزیده جشنواره هفدهم
قرآن ( كلام جاودان) تو را من دوست ميدارم تويي كه واژههايت صورتي از عشق خونين داشت تويي كه واژههايت بوي عطر نازنين و گرم دمهاي محمد بود تو را من دوست دارم تويي كه معني شبهاي يك عشقي تويي كه اوج احساسي تويي كه رنگ باراني تويي كه شاهراه جادة عشقي تو را من دوست دارم و هر لحظه به ياد تو به ياد عشق سوزان تو اي سالار اعظم اي محمد هر ورق خوانم كلام دلنشين راستي قول هوالله احد را تو يك بحري كه موج بي خطر دارد خدا را عشق را بي پرده در خود ميفشاراند اقدس موسوي آثار ارسالی به جشنواره هفدهم
نامهاي قرآن
نفـــــــحســه اي از حســن كتــــاب خــــــدا مـــيشـــــــود از مَنْقَبَـــــتَش بــــــَـــر مـــــــــَلا اســــــم و لقـــب گــــــــرچــــه ورابيشُمـــار (پنجـــــــــاه) تــــــــا را تـــــــــــو بخاطـــــر سپار (موعظــــه) و (حكمــــــت) و (حــــقّ) بَهـرِما (وحي) و (هدي)، (رحمت ) و (بشري) و (شفا) (هـــــادي) و (نــــــور) و (عـــربي) و (بشيـر) (ذكـــــــر) و (منــــــادي) و (مبــــارك)، (نذيــــر) (اَمـــــر) و (مُهَيمـــن)،(قصَــــــي) از عليــــم (عــــروة وُثقــــي)، (متشــابـــــــه)، (حكيـــــم) يـــا چـــو(كــــلام) است و (مثـاني) و (حَبل) (صدق) و (مبين)، (فصل)و (بلاغ) استو (عدل) (قيـــــم) و (مرفـــوعـه)،(عَجَــب) هم (كريم) (علـــــــم) و (بصائـــــر)،(علـــــي) و (مستقيم) (روح) و (صُحــُف)،(تـــذكره)،(قــول) و(مجيد) هســــت (بيــــــان)، لطـــــف خـــــــداي حميـد آنكـــه (صـــــراط)و (نبـــــأ) اســت و (كتـاب) بهـــــــــــر دل تشنــــــــه مــــــــا همچــــــو آب نـــــامة (تنـــزيـــل) تــــــو (فـرقــــان) بخـوان هــــــم عمــــلاً! يكســــره (قــــــــرآن) بخـوان!! حسین میرزایی
سوگندهاي قرآني
سوگند به آفتاب كسي آفتاب را قسم خورد و باران را بي محاسبه دودو تا بين دستهاي باغ تقسيم كرد و قسم به شب كسي شب را سوگند خورد و قسم به روز كه قيامت آمدني است و زنگ آخر زده خواهد شد زهرا ولي بيگي نفر برگزيده جشنواره هيجدهم
از تجلي بـــازهـــم در عشــاي تازهتري پـــــرم از ربنـــاي تــــازهتـــري در قنــوتــي بــه وسعت پـرواز مــيپـــرم در هــواي تـازهتري ملكـــوتي پــــر از مـــلائكـهام در بــــرو و بيــاي تــــازهتـــري گـوش روح من و دمي شفاف نفحــــاتـــي صــداي تـازهتري چشــمانــداز روبــــــرو اينــك از تجلــــي نمـــاي تـــازهتري اينـــك اينـــك مــن و پروبالي اينـــك اينــك فضــاي تازهتري مصطفي ملك عابدي غربت قرآن
يك عمر اسير دست شيطان بوديم دراوج جنــون عشق ويـران بوديم مــانند كبوتــران عـــاشق، مــــاهـم بــازيچه بـوسههاي طوفان بوديم آن روز كـــه ابليس بـــه دنيــا آمــــد در حسـرت خنديدن انسان بوديم بـــا شرجي خــاطرات تنهايي خـود در هالــهاي از غروب پنهان بوديم در كشمكش ميان انديشه و عشق زخمي و اسير و نابسامان بوديم درهمهمـه دسيســههـــاي مــردم آشفتهتـــر از غــربت قـرآن بوديم فاطمه عباسي نفر برگزيده جشنواره هيجدهم
فاصله با قرآن شبي روزهاي مرا بلعيده است به سادگي به وقت خواب سحرگاه من غمي كامهاي دل و اشك را درنورديده است واي به گام من صد عطشي ديگر به آبها ميدويد كسي مرا از تو تو را از من مرا از من دزديده است پل صراط پاي من لغزيده است محسن شيريني نفر برگزيده جشنواره هيجدهم
راحت روح آن كتــــاب آسمــــانــــــي و حكيـــــــم انـــــــدرونش درسهـايي بس عظيم پنــــــدهـــــايـــي از زمــــانهـــــاي دراز قصـــــههــــايـي از گذشته ديــربـــاز داستــانهـــا زان حكـــايت كـــرده اسـت حــق و بـــاطـل را روايت كـرده است آن كتـــابي كـــه گـــذشت هـــر زمـــان هيـــــچ تغييــــري نــــداده انــــدر آن آن كتــــابي كــــه بــــه نقـــل از اوليـــاء راه رستــــن بــــاشـــد از قيــــر بــلا از كتـــابش عشــــق بــــارد هـــر دمـي ميدهــد جـــان را شفا از هر غمي در وراي هـــر كـــلامش معنــــي اسـت معنيـــي از جـــانب متغنــــي اسـت آن كتــــابــي كه سخـــن دارد بســـــي گفتــه و نـــاگفتـــههــا بــا هركسي بـــا كســـي كه عشق را فهمد به جان بـا تمام گوشت و پـوستو استخوان چـــون رهـــا گـــردي تــو از هر ما و مـن آن بيــاميـــزد بـــه جسم و روح و تن حـــي كتـــاب زنـــدهاش را چـون ستـود جلــوه خـــود را در ابطــانش نمــــود وحــي فـــرمـــود او بـــه جبـــريل اميـن كن تـــو نـــازل ايـــن كتــاب راستين وحـــي فــرمـودش بـــرو سوي رســـول انـــدك انـــدك گفتـــهها را كن نزول آن كــتـــــاب راستيــــــن و معنــــــــوي گشــت نـــازل ســـوي محمـود نبي چـــون فــــرود آمــد بــه قلـب مصطفي پـــردههـا بدريــد و كــردش مصطفي جـــان او را در حقيقــت غــــرقه كـــــرد تــا كــه قرآن را به جانش عرضه كرد گفـــت هـــان اي مصطفـي اي نور حق رو بخـــوان بــــر بندگــان دستور حق بــــرگزيدت رب بـــراي امــــر خـــــويش بهــر كــاري بس بزرگ از بهر خويش هـــان محمـــد اي رســـول كــــردگـــار رحمـــت حــــق را تــــو باش اميدوار تو رســـولـــي تــــا كنــــي اعــلام حق بــــر تـــو نازل گشت اين احكام حق احمـــد اي اشــــرف مخلــــوق كـــــون يــــار و يــــاريگـر تــــو بـــر آئين عون هــــــان بخـــــوان بــــا نــام رب خالقت آنكهمعشوق استهم او عاشقست خـــــوان بـــــه نــــام آنكـه جان را آفريد از وراي نطفـــــه آوردش پــــــديـــــد ذرهاي نـــــاچيـــــز بـــــــود او در عـــدم هستيـــش داد و به هستي زد قدم هست هستي بخش او را هست كــرد بــــرمدار عشـــق او را بســـت كــرد هــــان بخـــــوان بـــــا نـــــام رب اكرمت چـــون نمي دانستني كرد او اعلمت آنكـــه آمــــوخت او بـــه انســان علم را بـــا قلــــم آمــوخت هـر سان علمرا علــــم را در پيكــــر انســــان نگــــاشت داد بــــر آدم هــــر آنچـــه را نداشت حـــق بــــه لطف خود چون جـان را آفريد روح حـــق خـواهي به انسانها دميد جهـــل را بــــا علــــم خــــود معدوم كرد علـــم خــــود را در دل معصـوم كــرد گفـــت پيغمبـــر كه بـــر دلهـا حك است عتـــرت و قــــرآن زهم لاينفك است قـــــول قــــرآن قـــول اهل عصمت است ثقـــل قــرآن همچو ثقل عترت است چشمـــه نيفتـــد از ينبــــــوع عشــــــق ميـــــوه حقنــــــد از مـــزورع عشـق بـــاري قــــرآن قــــول حـــق سرمداست آنكه الطافش به انسان بيحد است اينچنيــــن نــــــازل نمـــــود آن كـردگــــار ايــــن كتـــــاب زنـــــده را پــــروردگار آري قــــرآن يـــك كتـــاب زنــــده اســـت يـــك كتــــاب عـــالي و ارزنده است مشعـــل عشــــق است اين تنزيـل حـق حـق چو آمد هر چه باطل شد ز حق مشعلــي كـــــه نــــــدارد خـــــامــــشي راه خـــود در پــــرتــــو آن كــــاوشي دان چــــــو دل شد بيقــــرار كــــوي حـق بشنـــود از معنــــي آن بــــوي حـق خـــــود سپار اي جان به مـوج بحر عشق تــا رسي بر ساحل اين شهر عشق گفتگـــوي عشــق بـــــا انسان در اوست جستجــــوي معني ايمـان در اوست طــالـــب اســت انســــان و قــرآن مطلّب آن چــــو مطلوباست بهر حق طلب آن كتـــــاب مكتــــب حــــق نـــور جــــان حبــــل ديــن قـــرآن بباشد بيگمان ريسمــــانش استــــوار و محكـــم است ايـن تمسك بهر انسان مرهم است زيـــــن تمســـــك از موانــــع كــن عبور تا بگـــردي غـــرق شــادي غرق نور معجـــــز جـــاويد احمـــد رحمــت است آن پيــــام آور به عشق و عزت است راحـــت روح اســـت قــــرآن اي صفـــــا خــــوان تــــو آنـــرا هر صباح و هر ما انـــــدرونش فكـــــر و انـــــديشــــه نما تــــا كــــه جــــــويي راههاي نيك را صفورا چالي نشرواي آثار ارسالي به جشنواره هيجدهم
دعا در قرآن بـــايد بـــه ارتفــاع دلت اقتــــدا كنــــم تــا اضطــراب بـــــــيكسيام را دوا كنم من وسعتي شبيه كويري شكستــهام بــايد بـــراي ايـــــــن شب ابري دعا كنم امن يجيب يك دل خسته بسوي توست بــــايد دوبــــاره نام شمـــا را صـــدا كنم بايد دوباره دل بدهم ، دل بدست عشق در ايـــن كويـــــــــر تشنه باران نشا كنم مــرگي نشسته بين تــو و اضطــرار مـن بــــايد پــــرندهتـــــر قفسـم را رهـــا كنم زهرا ولي بيگي عاشقانه با قيامت سر به خواب خسته بودن خوب نيست واي بر من منتهاي وجودم خم ميشود آنطرف مادري « اُقسم بيوم القيامه» شبي در آستين غمي در بغلم ميخواند كودكي در نطفه بالغ ميشود كلا لاوَرزَزَ تكيهگاهي نيست واي من ؟ واي برمن واي بر من نه قدرت خواندن پناهي نيست سي نيست كه در اين مخمصه تب نه جرات نخواندن ميهراسم از دستان سياهم لحظهاي سايبانم شود كه بخون خويشتنم آغشته است ازلي لك فارلي اي بر من ، واي برمن اين قسم زهره از سرل ميبرد آنطرف چهرهايي خنداند زهره از دل ميرود جرات پايمردي ميرود و كلت نميگذارند
كودك ميشود تو را نميشناس
ميترسد آن لحظه در آرزوي هيچ بودنم و ميبندد در قيامت را هيچ بودن نعمت است اي دير شده است و من ؟ محسن شيريني
غزل اميد
بــــي تعــــــــارف بنـــــــويسيــــــد ابــــــوذر رفتــــــــه اســت پـــــس بـــــــدانيـــد از ايــــــن شهــــر دلاور رفتــــــــه اســت پـشـــــت دروازه ايــــــن شهــــــر صــــــداقت جـــــــا مــــــاند بعـــــد از آن بـــــود شنيــــديــــم ابــــــــــوذر رفتـــــــه اســت هــــــر چـــــــه گشتيــــم در ايـــــن بــــــاغ صلابـت گـــم بـود بنويسيـــد از ايـــــــن بـــــــاغ صنــــــوبــــــــر رفتـــــــه اســت بــــــال پـــــــرواز نـــــــداريـــــــم قفــــــــس مــــــيدانــــــــد آي مــــــــردم همــــــه خـــــــوابيــــد، كبـــوتــر رفتــــه اســت يــــــــك كبــــــــوتـــــــــــر پــــــر پــــرواز نــــــــدارد مــــــــردم يـــك نفـــر نيســـت بپــــــرسد كــه چه بر سر رفتــــه اســت سعـــــيمــــــــان بيــــن صفــــــا ـ مـــــروه ـ حقيقــــــت دارد اصـــل ايــــــن نيســــت همــان بــود كه هاجر رفتـــــه اســت بــــــاز كــــــن اي دل خـــــونيــــــــن غـــــــزل حنــجــــــــزه را ابــــــر اميــــــد ببـــــــارد، عطشـــــــم ســـــر رفتـــــه اســت مـــــــــردي از طـــــــــايفـــــــه سبـــــــز خــــــدا مــــيآيـــــد پيـــش پـــــايش طبقـــــي شـــــوق جلـــوتــر رفتــــــه اســت صبــــــــــح آدينــــــــــه بيـــــائيــــــــد تبســــــم بــــــاشيـــــد فـــــــرصتي نيســــت، بجنبيـد زمــــــــان در رفتــــــــه اســت
فضائل انساني غصه نامدهها را مخور اي دوست خطاست غصهها بــر تن و جــانت همه خود عين بــــلاست در عجــــب مــــانده عمريم و نكو گشت بلا چـــاره درد درونـــت اي عـــزيـــزم بــــه دعـــاست چــــاره بــــايد بشــــود درد درونـت همه دم قفـــل زنجيـــر شكستــه بـــه خود او كه خـداست آرزو جـــاي خــــودش خوب و نكو است عزيز حـــــال دريـــــاب كــــه آينــــده ز امـــروز سواست مريم نادري هشي
قرآن
اندر هزار وچهارصد و بيسـت و انـــد سـال صـــدها هــــزارنسخه نـــــوشتند از يكي ارژنگهاي مــــاني و نقش و نگـــارچيــــن همچون بينهايتست در بر شعري، زكوچكي قــــرآن ـ چــراغ مصطفوي ـ آيه آيه وحــي از حفظ حـــق بــــه حـــافظهها بود متكي تا «مصحف امام» شد و ثبت و ضبط يـافت مقبول پنجفرقه، چــــه شيعه، چه مالكي تحـــريف در كـــلام خـداونــــد ره نيــــافت از اين سفينه دور نگـــردي كــــه هـالكي گـــر مـــــوج خيــــز حادثه سر بر فلك زند ثقلين مرز توست، مصـــون از مهـــــالكي از عهــد ابـــن مقلـــد و يــاقوت و بن بواب بـــا يسنغفـــر و بــــرادر و نيريزي ذكـــــي حــــق كلام حــق، نه ادا كـــرد هيچكس چون خوشنگار نــــابغه «بهــــرام ســالكي » ســال هزار و سيصدو هفتادو هشت و نه خاتم به خود گــــرفت عقيق از مبـــاركي سالكي كتاب چشمها را بايد شست ( بهاء الدين خرمشاهي )
|